A przecież taki model funkcjonowania służby w wielu krajach jest również stosowany. Służba geologiczna dobrze działa, gdy ma wsparcie w zapleczu naukowym. Stąd status prawny większości służb europejskich to państwowy instytut badawczy.

Służby geologiczne m.in. Hiszpanii, Grecji i Danii działają podobnie jak PIG-PIB.

Podstawowy zakres działania jest ten sam we wszystkich służbach geologicznych (kartografia geologiczna, wody podziemne, geozagrożenia, analizy zasobów surowców mineralnych).

Kilka służb geologicznych Europy znajduje się w obrębie departamentów ministerialnych (Szwajcaria, Ukraina, Łotwa). Służby te w rzeczywistości nie są służbami, lecz administracją geologiczną, zlecającą zadania podmiotom zewnętrznym (na Ukrainie przedsiębiorstwom państwowym).

Ekspercki, a nie policyjny charakter służb europejskich, manifestuje się w ich zewnętrznej działalności w ramach Europejskiej Służby Geologicznej.
Nie widzę, więc powodu by model dobrze funkcjonujący w innych krajach nie sprawdził się również w Polsce.

Musimy również pamiętać, że tworzenie kolejnej agencji to kolejne obciążenia dla budżetu państwa. Po co tworzyć nowe jednostki administracyjne, jeżeli realizowane są zadania Państwa w zakresie geologii.

Powróćmy jeszcze do gazu łupkowego. Czy w Pana ocenie otwiera się przed Polską szansa na samowystarczalność w zakresie pozyskiwania gazu ziemnego, a nawet jego eksport?

- Dziś jest za wcześnie na wyciąganie tak daleko idących wniosków.

W chwili obecnej nie ma udokumentowanego żadnego złoża gazu łupkowego, więc nie wiadomo ile tego gazu może być w Polsce. W mediach wielkości potencjalnych zasobów są cytowane za amerykańskimi firmami konsultingowymi (Wood Mackenzie - 1400 mld m3, Advanced Res. Int. -3000 mld m3), nie geologicznymi. Szacunki te wymagają potwierdzenia w prowadzonych pracach poszukiwawczych. Na obecnym etapie rozpoznania niekonwencjonalnych złóż gazu ziemnego w Polsce nie dokonano ich oszacowania. Prezentowanie tezy o eksporcie gazu łupkowego przez Polskę byłoby, więc obecnie zbyt wczesne.