Wokół gazociągu istnieją także kontrowersje natury politycznej. Nawet w parlamencie pojawiają się pytania, czy ten projekt to nie adaptacja innego projektu, który chciał realizować przed kilkoma laty Aleksander Gudzowaty, a który to projekt był dość mocno krytykowany.

Pożądanymi połączeniami byłyby także łączniki z południem. Finalizowane są rozmowy w sprawie przejęcia projektu "Moravia". Współpraca ta może przełożyć się na konkretne dostawy gazu do Polski i to już w końcówce 2010 roku. Gaz płynąłby do kraju w okolicach Cieszyna. Chodzi wprawdzie o niewielkie ilości, ale w grę wchodzi także zbudowanie tłoczni i możliwości korzystania z czeskiego magazynu gazu. Wówczas z tego kierunku mogłoby płynąć nawet ponad miliard metrów sześciennych gazu rocznie. To połączenie byłoby o tyle cenne, że dzięki niemu mielibyśmy uzyskać dostęp do hubu (miejsca spotkania kilku gazociągów) koło austriackiego Bumgarten. W ten sposób moglibyśmy odbierać paliwo z gazociągu Nabucco, który połączy Turcję z Austrią.

Jeżeli w planach budowy połączeń międzysystemowych istnieje gdzieś widoczna słabość, to są nią pieniądze. Jako inwestorzy w grę wchodzą Gaz-System i PGNiG. Obie firmy mają potężne wydatki związane z innymi inwestycjami (magazyny, gazoport). Tymczasem łączniki to kolejne miliony złotych.

Co więcej, obie firmy muszą być ostrożne w podejmowaniu decyzji o inwestowaniu w międzynarodowe połączenia. Może się bowiem okazać, że gaz płynący z łączników nie będzie mógł być wykorzystany, bo w kraju będzie nadwyżka surowca. W takiej sytuacji interkonektory, choć ważne dla bezpieczeństwa, oznaczałyby znaczne obciążenie finansowe, bez możliwości zwrotu poniesionych nakładów.

Państwo (właściciel potencjalnych inwestorów) powinno więc dać czytelny sygnał do zarządów, że akceptuje ryzyko nieopłacalności takich inwestycji, uznając to za konieczny koszt podniesienia poziomu bezpieczeństwa paliwowego całego kraju. W końcu nie skarżymy się, że nie mieliśmy wypadku samochodowego, w związku z czym "niepotrzebnie" dopłaciliśmy za airbagi.