Logiczne wydaje się, że cena, jaką płacimy za gaz, powinna być uzależniona od ilości surowca, długości kontraktu i ewentualnie sposobu i długości trasy dostaw. Skoro tak, to Ukraina powinna mniej płacić za gaz niż Polska, a my np. od Francuzów. Tymczasem od tych ostatnich za gaz płacimy około 20 proc. więcej i słabą pociechą jest to, że Ukraińcy mają jeszcze drożej.

Dlaczego teraz właśnie rosną szanse na pozytywne rozstrzygnięcia? Wyjątkowo ciepła aura spowodowała znaczący spadek zużycia gazu w Unii Europejskiej. Nieoczekiwanie na rynku pojawiła się dość duża nadwyżka surowca. To oznacza, że Gazpromowi powinno zależeć na partnerskich stosunkach z wszystkimi liczącymi się odbiorcami gazu. Tymczasem z około 10 mld m3 kupowanego od Rosjan gazu, Polska znajduje się tuż za podium pod tym względem.

Co warte podkreślenia polską argumentację - pewnie niechcący - wspiera sam Gazprom. Rosyjska spółka, chcąc utrzymać klientów zgodziła się na rabaty dla wielu firm. Taniej od Rosjan gaz kupują od niedawna Niemcy z Wingasu, francuski GDF Suez, czy nawet słowacki SPP. Jak będzie wyższe ceny surowca dla Polski uzasadniał Gazprom przed sądem arbitrażowym? To bardzo ciekawa kwestia.

Wydaje się, że Gazprom nie ma argumentów innych niż dyktat polityczny, by sprzedawać nam gaz drożej od naszych zachodnich sąsiadów.

Co warto także podkreślić, czas gra na niekorzyść rosyjskiego potentata - budujemy gazoport. Terminal osiągnie gotowość już za nieco ponad 29 miesięcy. Początkowo będziemy mogli importować tą drogą 5 mld m3 surowca. Później nawet 7,5 mld. To oznacza, że Gazprom straci możliwość gazowego szantażu. Być może więc u Rosjan zwycięży pragmatyzm. Bardziej będzie się im opłacało opuścić cenę surowca, niż narażać na szwank dalszą współpracę. W końcu dla obu krajów porozumienie gazowe i współpraca jest jak najbardziej pożądana.