Gazowa spółka o nową taryfę stara się już od ponad dwóch miesięcy. Wydawało się, że argumenty ma dość mocne. Szybko drożejąca ropa według której indeksowane są ceny gazu i słabnąca złotówka spowodowały, że powodów od podwyżki kupowanego za dolary gazu było aż nadto.

Pierwsze informacje mówiły, że wniosek PGNiG zawiera propozycję podwyżki aż o około 20 proc. Taki wzrost cen gazu znacząco uderzyłaby w budżety domowe i byłby bardzo niepopularny politycznie. Nic wiec dziwnego, że URE wniosku nie zaakceptował i zażądał nowego. Z nieoficjalnych informacji wynika, ze ostatnia propozycja PGNiG to wzrost cen rzędu 8-11 proc. Skoro URE zażądał wyjaśnień nawet i ta podwyżka jest zdaniem urzędników regulatora zbyt wysoka.

Dlaczego?

Wydaje się, że jedynym argumentem przemawiającym by wstrzymać podwyżkę jest to, że gaz stał się obecnie kotwicą inflacyjną. W latach 90-tych by stłumić wzrost cen takim mechanizmem były regulowane ceny węgla. Jak to się odbiło na finansach branży nie trzeba pisać. Teraz przy drożejącym paliwie (drożeją zarówno węgiel jak i paliwa płynne) być może rząd sięgnął do gazu by zmniejszyć obciążenie finansowe społeczeństwa.

To co pomaga w łagodzeniu skutków spadku wartości złotówki może fatalnie odbić się na wynikach PGNiG. Wciąż nie ma wyników finansowych za ostatni kwartał ubiegłego roku. Analitycy ostrzegają, że mogą one srodze rozczarować. W trzecim kwartale 2011 r. gazowy gigant miał ujemną marżę na gazie, choć wtedy był w znacząco lepszej sytuacji finansowej. W ostatnim kwartale skoro sytuacja makroekonomiczna jeszcze się pogorszyła (złotówka dalej się osłabiała) wyniki będą jeszcze gorsze.

Co więcej widać, że także pierwszy kwartał tego roku PGNiG może spisać na straty. Konieczność wyjaśnień oznacza, że URE podejmie decyzję o nowej taryfie optymistycznie patrząc najwcześniej w przyszłym tygodniu. Ze względu na 14 dniowy termin wejścia nowych taryf w życie, nowe ceny zaczną obowiązywać dopiero na początku lutego.

Szczęściem w nieszczęściu dla PGNiG jest tylko to, że dość ciepła aura sprawiła, że potentat sprzedaje mniejsze niż zwykle o tej porze roku ilości surowca. Paradoksalnie oznacza to mniejszą stratę na sprzedaży.

Cała sytuacja jest tym bardziej niepokojąca, że PGNiG miał się stać liderem w poszukiwaniu gazu łupkowego. Mniejsze zyski koncernu, oznacza że będzie on musiał z części inwestycji zrezygnować.

O problemach z taryfą mówił po swej rezygnacji były już prezes PGNiG Michał Szubski. Być może jego odejście ze spółki to nie tylko swoisty protest, ale i chęć uniknięcia obwiniania za błędy, których nie popełnił.

Czytaj też: Prezes PGNiG Michał Szubski zrezygnował ze stanowiska