Jak tłumaczył w lutym PAP europarlamentarzysta Jacek Saryusz-Wolski (PO), chodzi o to, że KE powinna mieć narzędzia, by skłonić państwa członkowskie, które mają nadwyżkę gazu do przesyłania go krajom dotkniętym kryzysem gazowym. Jednocześnie, powinien być wypracowany mechanizm kompensacyjny dla przedsiębiorstw gazowych, które udzielą takiej pomocy.

Ponadto polscy europarlamentarzyści chcą doprecyzować zaproponowany przez KE standard bezpieczeństwa energetycznego N-1, za wypełnienie którego odpowiadają państwa członkowskie oraz przedsiębiorstwa gazowe. KE chce, żeby kraje członkowskie były przygotowane na odcięcie kluczowej instalacji gazowej np. gazociągu i były w stanie przez 60 dni wyrównać braki w dostawach np. zapasami. Wskaźnik ten jednocześnie definiuje poważne zakłócenie dostaw.

Jest jeszcze jeden punkt rozporządzenia KE, który Polska chce zmienić. Projekt przewiduje, że w ciągu dwóch lat od wejścia w życie dokumentu, państwa członkowskie powinny zbudować połączenia gazowe z sąsiednimi krajami tzw. interkonektory umożliwiające przepływ gazu w obu kierunkach, bądź dostosować do tego istniejące instalacje. Umożliwi to wzajemne przesyłanie sobie gazu w razie kryzysu. Jednak jak podkreśla polska spółka gazowa PGNiG, jest to zbyt krótki okres biorąc pod uwagę czas potrzebny na uzyskanie pozwolenia na budowę w Polsce. Polscy parlamentarzyści proponują więc 5 lat.