Skroplony gaz ziemny ma objętość około 600 razy mniejszą niż w stanie gazowym (naturalnym), co czyni go bardziej ekonomicznym w transporcie i magazynowaniu. Po dostarczeniu na miejsce przeznaczenia LNG jest poddawany procesowi regazyfikacji, czyli ponownego przekształcenia w gaz poprzez ogrzanie surowca w stanie ciekłym. Do realizacji procesów skraplania i regazyfikacji wykorzystywane są nowoczesne technologie o potwierdzonych normach bezpieczeństwa.

Handel skroplonym gazem ziemnym odbywa się w ramach projektów LNG, zwanych również łańcuchami LNG. Na system dostawczy składają się rurociągi doprowadzające gaz ziemny ze złoża do instalacji skraplających gaz, terminal załadunkowy (eksportowy), tankowce (metanowce), terminal rozładunkowy (importowy).

Dostarczony gazociągami ze złóż gaz ziemny jest skraplany. LNG jest następnie przesyłany do zbiorników magazynowych, z których napełnia się specjalne tankowce – tzw. metanowce. Mogą one pomieścić od kilkudziesięciu tysięcy do ok. 250 tysięcy m3 skroplonego gazu (obecnie w budowie znajdują się statki o pojemności przekraczającej 250 tys. m3).

Po przetransportowaniu ładunku drogą morską do instalacji odbiorczej (terminala importowego-regazyfikującego) ciekłe paliwo jest przesyłane do specjalnych zbiorników kriogenicznych. Mogą one być metalowe, żelbetowe lub podziemne – w zamrożonym gruncie lub kawernach podziemnych. W terminalu importowym, LNG jest poddawany procesowi regazyfikacji, a następnie przesyłany dalej gazociągami lub cysternami (transport kolejowy lub drogowy).