- Panie ministrze, wielu specjalistów twierdzi, że pierwszy projekt polsko-rosyjskiej umowy gazowej był dobry. Swoje trzy grosze wtrąciła jednak Komisja Europejska. Stąd tak długie negocjacje zakończone umową znacznie odbiegającą od tej wcześniej uzgodnionej...

- Oceniając zakończony proces negocjacyjny, musimy uświadomić sobie jego złożony charakter. Rozmowy odbywały się zarówno na poziomie międzyrządowym, jak i korporacyjnym. Ich celem było uregulowanie wszelkich kwestii dotyczących polskorosyjskiej współpracy w sektorze gazowym.

Propozycje poszczególnych punktów umowy zmieniały się wielokrotnie. Związane to było z koniecznością osiągnięcia kompromisu, który mogłyby zaakceptować wszystkie zainteresowane strony; czyli nie tylko Polska i Rosja, ale także stojąca na straży unijnego prawa Komisja Europejska. Najtrudniejsze było wypracowanie takich zapisów, które byłyby zgodne z trzema różnymi porządkami prawnymi: z polskim Prawem energetycznym, ze stosownymi przepisami prawa unijnego oraz wynikającymi z wcześniejszych umów, dwustronnymi uzgodnieniami polsko-rosyjskimi. Niestety, wcześniejsze umowy rządowe, regulujące polsko-rosyjskie relacje w sektorze gazowym, nie zostały dostosowane do europejskiego porządku prawnego po naszym wejściu do UE.

To wszystko spowodowało, że praca nad osiągnięciem konsensusu w sprawie umowy gazowej była bardzo żmudna.

- Od razu nasuwa się jednak pytanie, czy nie lepiej było podpisać umowę w pierwszej wersji, a dopiero później rozmawiać z Komisją Europejską?

- Od 2004 roku jesteśmy państwem członkowskim Unii Europejskiej. Przynależność do Wspólnoty oznacza konieczność wywiązywania się z przyjętych zobowiązań. Dlatego rząd reprezentujący odpowiedzialne państwo i naród nie może akceptować łamania unijnego prawa.

- Chwileczkę! Nikt tu nie mówi o łamaniu unijnego prawa. Przecież przymuszono nas do podporządkowania się przepisom, które zaczną obowiązywać dopiero w przyszłym roku...