Każdy sygnał, który po wysłaniu z ziemi powraca do anteny odbiorczej jest wywołany obecnością obiektu w wycinku przestrzeni objętej zasięgiem obrazowania radarowego. Obiektami które mogą się znaleźć w polu obrazowania poza samolotami mogą być chmury, ptaki, owady (motyle, szarańcza i inne.) czy też tak drobne cząstki jak pył wulkaniczny czy piasek. Z tego względu współczesne radary naziemne wykorzystywane są zarówno do radiolokacji jak i monitorowania przestrzeni powietrznej w aspekcie meteorologicznym (badania geometrii i przemieszczania się chmur i zawartości w nich wody) czy też przyrodniczo poznawczym.

Pierwsze urządzenia radarowe do badań geologicznych nazwane w języku angielskim Ground Penetrating Radar (GPR) skonstruowano w latach 60-ych ubiegłego wieku. Dla urządzeń stosowanych w tej metodzie powszechnie przyjęła się w Polsce nazwa georadar. Były one wtedy stosunkowo drogie i trudno dostępne. Jedynym komercyjnym producentem była amerykańska firma Geophysical Survey Systems Inc. Od tego czasu systemy radarowe są ciągle udoskonalane. Pojawiło się też kilku innych producentów aparatury radarowej, co znacznie obniżyło jej cenę. Z tego względu obecnie dostępność do systemów radarowych jest powszechna. Liczba użytkowników tych urządzeń na świecie jest bardzo duża. Główny Instytut Górnictwa był jedną z pierwszych instytucji w Polsce wykorzystujących badania radarowe w diagnostyce własności górotworu wdrażając tę metodę do badań obmurzy szybowych w latach 80-ych ubiegłego wieku.

Rozległość zastosowań metody jest tak duża, że znacznie łatwiej można by wymienić zagadnienia w których nie stosowano jeszcze badań radarowych, aniżeli te w których ją już wykorzystano. Podstawową różnicą radarów geologicznych a lotniczych czy meteorologicznych jest rodzaj i wielkość anten nadawczo-odbiorczych oraz moc emitowanych przez nie pól elektromagnetycznych.

Refleksyjna metoda radarowa wykorzystuje zjawisko propagacji fal radiowych o dużej częstotliwości dla odwzorowania zmienności strukturalnej ośrodków materialnych w tym i geologicznych. W szczególności wykorzystywane są zjawiska odbicia i załamania fal na powierzchniach granicznych warstw i obiektów antropogenicznych zalegających w ich obrębie, różniących się wartościami stałej dielektrycznej  i przewodności elektrycznej .

W wariancie refleksyjnym metody radarowej impulsy elektromagnetyczne emitowane z anteny nadawczej (T ) przesuwanej po gruncie, przenikają do ośrodka geologicznego i po odbiciu od granic fizycznych powracają do anteny nadawczej (R) w czasie t, który jest parametrem zależnym od sumarycznej drogi przebiegu i prędkości rozchodzenia się fal w ośrodku