Rząd zachęca państwowe spółki do poszukiwania gazu łupkowego. Zdaniem wielu specjalistów zaangażowanie firm powinno być oparte na rachunku ekonomicznym, a nie na „zachętach” ze strony rządu.

Prowadzona w USA eksploatacja jest bardzo zyskowna. U nas ten scenariusz może się powtórzyć?

- Są pewne znaczące różnice. U nas pokłady zalegania złóż gazu łupkowego pokrywają się z terenami dość gęsto zaludnionymi lub objętymi programem Natura 2000. To wyższe koszta. Dodatkowo tempo zaledwie kilkunastu wierceń rocznie wróży wiele lat niepewności.

Polityczne polecenie dla zarządów spółek kontrolowanych przez państwo aby zajęły się poszukiwaniem i być może wydobyciem gazu łupkowego, moim zdaniem jest kontrowersyjne i wątpliwe biznesowo.

Nie wierzy pan w sukces?

- Obecne wspólne przedsięwzięcie koncernów energetycznych przypominają mi znany sprzed ponad dekady miraż Telewizji Familijnej. Na tym projekcie polskie spółki straciły ponad 50 mln zł każda, podczas gdy zabawa w gaz łupkowy wygeneruje na starcie co najmniej 10-krotnie większe koszty i jeszcze większe ryzyko biznesowe. Wolałbym aby sytuacja rozwijała się tak jak w przypadku Polkomtela gdzie dwóch branżowych inwestorów zagranicznych gwarantowało dostęp do technologii i know- how projektu. Angażujące się w to przedsięwzięcie państwowe firmy znacznie mniej ryzykowały.

A spółki chemiczne w projekcie gazu łupkowego?

- Namawianie sektora chemicznego do finansowania poszukiwań źródeł gazu niekonwencjonalnego jest po prostu działaniem na szkodę akcjonariuszy i hochsztaplerstwem.

Jeżeli rozróżniamy koncesje poszukiwawcze od wydobywczych to powinniśmy sprzedawać te pierwsze bez ograniczeń aby szybko poznać potencjalne zasoby gazu łupkowego. Gdy będzie go wystarczająco dużo i ekonomicznie będzie się go dało eksploatować to na pewno dotychczasowi dostawcy obniżą ceny gazu systemowego co będzie korzystne dla gospodarki.